Hallo beste volgers,

Vandaag de eerste echte rustdag, terwijl ik aan de keukentafel mijn verhaal zit te schrijven draait mijn was in de wasmachine en heb ik net een bakkie koffie gekregen. Ik ben te gast bij Toribio in Almagarinos, heerlijk in een Spaans bergdorp, geslapen in een echt bed ( zonder snurkers om me heen..) en rustig wakker worden.

De dagen zijn zwaar geweest en sommigen ervan waren heel eentonig. Hele etappes verliepen langs de snelweg en van alle mooie dingen die ik in het begin gezien heb was niets te bekennen. Eigenlijk ben ik in één rechte lijn gelopen naar Leon, met als grootste voordeel het vlakke land. Het liep dus makkelijk maar door de ééntonigheid leek het toch allemaal een eeuwigheid te duren.....

Maar laat ik jullie vooral niet teveel het idee geven dat ik aan een lijdensweg bezig ben, het weer blijft vriendelijk, de herbergen worden beter en de overige voorzieningen lijken ook steeds beter te worden. Het blijft met de peregrino´s onder elkaar zeer bijzonder en dat vergoedt veel voor de lastige wandelstukken. Verder is Ben de laatste paar dagen met mij meegelopen en dat was ook een prachtige ervaring.

Toch maar even wat hoogtepunten:

Leon was zonder meer een fraaie stad, met zoalsgebruikelijk een fantatsische kathedraal. Ook het verblijf in Astorga en Rabanal waren zeer de moeite waard. Astorga met zijn Disney-achtige kasteel voor de bisschop en Rabanal met zijn 100% pelgrimssfeer. Vooral Rabanal was onvergetelijk, ons verblijf in de Engelse herberg met om 5 uur 'tea', naast de kerk, ons gesprek met de pastoor, het Canadese reisgezelschap......

De laatste 2 wandeldagen waren gelukkig weer ouderwets indrukwekkend. Ver van de snelweg over wandelpaden in een prachtige omgeving. Mijn absolute hoogtepunt was de aankomst op de Cruz de Fierro, hier staat een eenvoudig ijzeren kruis op een houten paal, waar pelgrims stenen achterlaten voor dierbaren. Ook voor mij eenemotioneel moment, ik denk datjullie wel snappen wat ik bedoel. Ik was trots om er te zijn, om mijn steen achter te laten en om het hoogste punt van de Camino te hebben bereikt. Mijn opluchtingis heel groot, ik voel dat Santiagobinnen bereik komt en dat ik geslaagd ben in mijn streven. Het lijkt allemaal wat veel in een korte zin, maar het dekt wel de lading!!!! Ik kijk er naar uit om het laatste stuk te lopen, maar ook omweer naar mijn gezin te gaan...........

Salutes, tot het volgende bericht

( NB: is het jullie opgevallen dat ik niets over het eten heb geschreven. Even nog dan; binnen enkele dagen ben ik Molino Seca daar is de specialiteit octopus, ik kijk er nu al naar uit.....)