Het is volbracht.....

Beste leesvrienden,

Mijn tocht door Noord Spanje zit erop!!!! Vanochtend ben ik onder luid tromgeroffel en groepen cheerleaders Santiago ingehaald......... De praktijk had meer vandoen met industrieterreinen en vervelend hardrijdende automobilisten, maar mijn gevoel was wel bij het eerste. Na nog bijna een week de tanden op elkaar om Gallicië te doorkruisen ben ik vanochtend om 11 uur de kathedraal van Santiago binnen gegaan. Bijna onwerkelijke vreugde en trots had ik, toen ik mijn eindbestemming had bereikt.

Eerst nog even terug naar de voorafgaande week; deze was gevuld tot 100 km van het einde met de gebruikelijke routine. Tussen 6 en 7 uur vertrekken, praatje links en rechts en ´s avonds met de vast groep de avond doorbrengen. Weliswaar waren het niet altijd even makkelijke etappes maar de saamhoorigheid onder elkaar was groot en de band hecht. Bij het 100km punt voegen zich echter allerlei andere wandelaars/toeristen zich bij de wandelaars, het verkrijgen van het getuigschrift vraagt nl maar om 100 km. Vaak zijn het jongeren, die wel een biertje lusten ´s avonds, en ook ´s ochtendsvroeg luiddruchtig zijn; kortom die in staat zijn om binnen een dag het hele ritme te verstoren. Het werd meer een toeristisch evenement ( ook te merken aan de hoeveelheid voorzieningen), dan het pelgrimsgevoel van de weken ervoor.

Genoeg geklaag, Gallicië is zonder meer prachtig. Mooi groen, heuvelachtig, prachtige dorpjes en hele vriendelijke mensen. Het lopen verliep in een roes en de blaren, spierpijn en mijn opgezette knie waren weg!!! Hetbyzondere is dat de drukte van anderen, je wat meer op jezelf brengen. De loopuren waren vaak heerlijk rustig en de avondenin het teken van vroeg slapen.

Zo´n 3 dagen voor Santiago kreeg ik eindelijk het gevoel dat ik het ook definitief zou gaan volbrengen. Ik kan jullie verzekeren dat dat echt een heel gelukkig moment was. Vandaag was het dan ook daadwerkelijk zover, sommigen van jullie heb ik vandaag in de vroege ochtend aan de lijn gehad. Heel erg bedankt voor al jullie steun!!!

De laatste dagen in Spanje ga ik nog naar Finisterre (met de bus), het vroegere einde van de wereld om een aantal persoonlijke wensen te vervullen. Santiago is een geweldige stad en ook daar wil ik nog het e.e.a. bezichtigen. De komende dagen staan ook in het teken van het binnenhalen van de wandelaars die iets later gaan arriveren. Dit worden ook speciale momenten waar ik erg naar uit kijk.

Leon en omgeving

Hallo beste volgers,

Vandaag de eerste echte rustdag, terwijl ik aan de keukentafel mijn verhaal zit te schrijven draait mijn was in de wasmachine en heb ik net een bakkie koffie gekregen. Ik ben te gast bij Toribio in Almagarinos, heerlijk in een Spaans bergdorp, geslapen in een echt bed ( zonder snurkers om me heen..) en rustig wakker worden.

De dagen zijn zwaar geweest en sommigen ervan waren heel eentonig. Hele etappes verliepen langs de snelweg en van alle mooie dingen die ik in het begin gezien heb was niets te bekennen. Eigenlijk ben ik in één rechte lijn gelopen naar Leon, met als grootste voordeel het vlakke land. Het liep dus makkelijk maar door de ééntonigheid leek het toch allemaal een eeuwigheid te duren.....

Maar laat ik jullie vooral niet teveel het idee geven dat ik aan een lijdensweg bezig ben, het weer blijft vriendelijk, de herbergen worden beter en de overige voorzieningen lijken ook steeds beter te worden. Het blijft met de peregrino´s onder elkaar zeer bijzonder en dat vergoedt veel voor de lastige wandelstukken. Verder is Ben de laatste paar dagen met mij meegelopen en dat was ook een prachtige ervaring.

Toch maar even wat hoogtepunten:

Leon was zonder meer een fraaie stad, met zoalsgebruikelijk een fantatsische kathedraal. Ook het verblijf in Astorga en Rabanal waren zeer de moeite waard. Astorga met zijn Disney-achtige kasteel voor de bisschop en Rabanal met zijn 100% pelgrimssfeer. Vooral Rabanal was onvergetelijk, ons verblijf in de Engelse herberg met om 5 uur 'tea', naast de kerk, ons gesprek met de pastoor, het Canadese reisgezelschap......

De laatste 2 wandeldagen waren gelukkig weer ouderwets indrukwekkend. Ver van de snelweg over wandelpaden in een prachtige omgeving. Mijn absolute hoogtepunt was de aankomst op de Cruz de Fierro, hier staat een eenvoudig ijzeren kruis op een houten paal, waar pelgrims stenen achterlaten voor dierbaren. Ook voor mij eenemotioneel moment, ik denk datjullie wel snappen wat ik bedoel. Ik was trots om er te zijn, om mijn steen achter te laten en om het hoogste punt van de Camino te hebben bereikt. Mijn opluchtingis heel groot, ik voel dat Santiagobinnen bereik komt en dat ik geslaagd ben in mijn streven. Het lijkt allemaal wat veel in een korte zin, maar het dekt wel de lading!!!! Ik kijk er naar uit om het laatste stuk te lopen, maar ook omweer naar mijn gezin te gaan...........

Salutes, tot het volgende bericht

( NB: is het jullie opgevallen dat ik niets over het eten heb geschreven. Even nog dan; binnen enkele dagen ben ik Molino Seca daar is de specialiteit octopus, ik kijk er nu al naar uit.....)

Burgos en verder.....

De vorige keer naderde Burgos snel en even snel ligt deze stad ook al weer achter me. Wat een fantastisch oud centrum met een kathedraal waar jeU tegen zegt. Heerlijk rond gelopen in deze stad vol geschiedenis en genoten van het eten....

Na Burgos werd het tijd voor de hoogvlaktes van Noord Spanje. Maar goed, eerst de stad nog uit en daar ben je al gauw ook zo´n 1,5 uur zoet mee. Maar daarna tijd voor de meseta.....op zo´n 1.000 meter hoogte ervaar je het eindeloze uitzicht over de vlakte gevuld met gewas en ook vol met windmolens. Het schijnbaar eindeloze niets is geweldig om te ervaren, op je eigen tempo doorgaan en na zo´n 25 km aankomen in een dorpje waar de tijd heeft stilgestaan. De slaapgelegenheden zijn wat primitiever, het eten is wat minder uitgebreid (.......), laat staan dat er met internet iets te doen is!

Maar eigenlijk waren deze dagen een beetje voor mezelf, niets te zien, niets te beleven en toch enorm indrukwekkend. Ik heb er dan ook volop van genoten.

Terwijl ik dit schrijf bedenk ik me dat over enkele dagen het alweer tijd is voor Leon, deze grote plaats ligt alweer 300 km voor Santiago. De komende dagen verlopen nog vlak en leeg en zijn volgens de beschrijvingen een beproeving voor het doorzettingsvermogen. Ik zal het de komende dagen allemaal gaan beleven.

De stroom pelgrims lijkt te groeien, het wordt elke dag iets drukkeren er komen veel nieuwe gezichten bij. Gelukkig blijven ook veel oude gezichten van het eerste uur geregeld terugkomen. Dat betekent ´s avonds lekker bijkletsen en grote verhalen ophangen.

Al een eind op streek....

De afgelopen dagen zijn jullie niet bepaald verwend; geen update gezien of anderszins. Maar...de dagen zijn wel ronduit prachtig geweest. Ik heb jullie na Pamplona verlaten om door de streek Navarra en La Rioja (jawel ,die..)te wandelen. Heerlijke glooiende landschappen met veel groenen velden, heuveltjes en gezellige 'Middeleeuwse' dorpjes. Historische punten als Punta la Reina en Santo Domingo aangedaan!! Geweldig mooi, google maar eens naar deze historische brug of de geweldige kathedraal.

Eerst maar even stilstaan bij het gegeven dat ik eindelijk mijn draai gevonden heb. Voor mij natuurlijk niet onbelangrijk, maar toch enige toelichting. Zo´n Camino gemeenschap verplaatst zich met zo´n 200 tot 300 lopers van plaats naar plaats, waarin als je niet oppast verzuipt in het ritme van de groep. Reveille is elke dag zo rond half 6 en 6, dat wil zeggen de vroegstarters gaan hun rugzukken inpakken en willen snel gaan lopen. Velen gaan mee in dat geploeter van deze grote groep envertrekken al in het schemerdonker, het ontbijt wordt onderweg even snel bij een bar genuttigd en men gaat weer door. Veel gehoorde gespreksonderwerpen zijn de af te leggen afstand van de dag of de aankomsttijd in relatie tot de afstand, oftewel hoge dosis competitie ruimschoots aanwezig. Is mij ook de eerste dagen overkomen, maar dit bleek al snel, voor mij in elk geval, niet plezierig en deed al helemaal geen recht aan mijn eigen doel. Dus......´s ochtends rond hal7, 7 uur tas inpakken rustig starten ( met een route in gedachte die binnen de perken blijft) en bij het eerste barretje lekker aan de café con leche!!! Ik neem voor alles wat ruimer de tijd en dat maakt het wel zo plezierig!! Het geeft bovendien ook de gelegenheid voor een praatje, je gedachte de vrije loop te laten en te genieten van de omgeving. Nadathet voor mij voldoende is blijkt er ook altijdeen slaapplaats te zijn in één van de vele herbergen.

Over de slaapplaatsen gesproken, dat is ook nog een fenomeen op zich; in elke plaats zijn er wel enkele te vinden.Uiteraard in grote plaatsen zijn er wat meer enis het aantal slaapplaatsen groter dan bij de kleinere. Ook de voorzieningen zijn heel verschillend, je merkt wel dat bijna overal wasmachines en drogers zijn en dat er vaak maaltijden worden aangeboden. Oh ja, ook niet onbelangrijk, vaak zijn er goede douches!!! Het primitieve karakter wat ik had verwacht is dus al behoorlijk achterhaald;voor deze regiois de Camino dus een echte business.

Nog even terug naar mijn route, Navarra en La Rioja zijn inmiddels achter me en Burgos nadert al vlug. Tot mijn eigen verbazing vordert de route snel en de ruimte voor je 'eigen Camino' blijkt wonderen te doen. Vele mensen lopen hier met een doel of met een verhaal, het deelnemen aan deze gemeenschap geeft mij veel voldoening. Vlak voor mijn vertrek is mij gevraagd of ik er klaar voor was en open zou staan voor deze ervaring. Nu pas, na tien dagen op de Camino kan ik zeggen dat het zo is en daar ben ik blij mee.

Vanuit Burgos hoop ik in elk geval jullie wat foto´s te kunnen laten zien, geeft wel zo´n leuk beeld bij het verhaal.

Pamplona

Het heeft een paar dagen geduurd, maar de internet verbindingen in de refugios zijn niet altijd even goed.......Dan bespaar ik jullie verder de perikelen om foto´s te uploaden.

De laatste paar dagen waren knap pittig, behoorlijk veel heuvels en ook het weer is niet altijd vriendelijk geweest. Maar wat je ervoor terug krijgt is ronduit fanatstisch. Noord Spanje is gewoon een paradijs om in rond te lopen, vele kleine dorpjes met allerlei voorzieningen voor hongerige en dorstige wandelaars en vaak ook nog leuke kerkjes op de koop toe. Ook is inmiddels de eerste grote stad geweest; Pamplona ( die ken je wel van de stieren die door de straten rennen met al die maloten ervoor). Prachtige mooie oude binnenstad met heel veel oude woningen, leuke terassen (ahum..) en superlekker eten. Het nadeel is alleen dat voordat je bij het oude gedeelte bent je door de voorsteden heen moet ploegen, maar goed je krijgt dan ook wel wat te zien. De oude stad is wel zeer de moeite waard!!

Na de grote stad isde glooiende regio van Navarra begonnen, echt prachtig met kleine dorpen op heuvels en veel behulpzame mensen. Het is wel duidelijk dat de regio veel belang heeft bij de Camino, bakkers en cafeetjes doen vaak goede zaken als er groepen pelgrims langslopen. Eén ding is wel helder, het is ronduit druk met heel veel verschillende mensen, uit alle windrichtingen. Tot op heden is de oudste, die ik gezien heb 80 jaar en deze oude Engelse baas doet het prima. Wel grappig om te zien dat iedereen hem helpt, eten en drinken voor hem haalt, zijn bed regelt in een herberg etc.

Mijn eigen Camino, die ik alleen gestart ben, is ook tot op heden een aan éénschakeling geweest van ontmoetingen: het is net of de groep die gelijk gestart is (beginpunt Saint Jean) elke dag zo´n beetje dezelfde afstand aflegt en ´s avonds neerstrijkt in hetzelfde dorp. En daar is dan ruim de tijd voor uitgebreide verhalen, de verkorte cursus 'hoe los ik wereldproblemen op' en uiteraard gezellig eten. In 'mijn' lichting zijn het vooral de engelstaligen en Duitsers die de grootste groep vormen. Wel zo plezierig om jezelf een beetje verstaanbaar te maken en niet bv in een enorme club Zuid Koreanen te belanden.

De eerste 100/150 km zitten er op, maar Santiago is nogver, de komende dagenwordt het behoorlijk warm. Dus vroeg starten ende hitte vermijden.......

De volgende probeer ik weer wat foto´s te plaatsen, maar hou jullie sowieso op de hoogte.

De dag na de zegen

Gisteravond was echt heel bijzonder, zo maar de zegen gehad omdat ik onderweg ben naar Santiago. Niet dat ik er veel van begrepen heb, want de hele mis was in het Spaans. 3 stokoude priesters doen dit blijkbaar al heel lang en het schijnt ook nog eens altijd vol te zitten, mooi hé??

Vandaag vanuit Roncesvalles naar Zubiri gelopen; een stuk van zo´n 22 km over heuvels en door dalen. Vooral de regen maakte het modderig en menigeen heeft dan ook een behoorlijk 'modderpak' gehad. Ik loop de tocht met Nordic Walking stokken, dat geeft goeie stabiliteit, dus voor mij is deze ellende bespaart gebleven. Onderweg uiteraard veel gekletst en je blijkt ook al sneleen band op te bouwen met mensen die je al een aantal hebt gesproken. Vandaag met Argentijnen gesproken over Maxima en met Amerikanen over de verkiezingen. Heel leuk en gezellig!!

Ontbijten is hier een mooi gebeuren; je loopt op je nuchtere maag naar het eerste dorp daar stort iedereen zich op de plaatselijke bar en zit aan de koffie met broodjes. Supervers, lekkere koffie en bommetje vol. Niet met rugzak en stokken naar binnen maar verder is het prima.

Vanavond dus in Zubiri, geen pelgrimsmenu deze keer, maar lekkere Spaanse tapas!!! En alvast inlezen in de route van morgen. Het wordtde tocht naar Pamplona, ik ben benieuwd....

Het begin is er........

Afgelopen woensdag was het zover, met de bus en de trein naar Zuid Frankrijk om te gaan starten. Wandelen naar Santiago de Compostella zit al jaren in mijn hoofd en wat mij betreft duurdende voorbereidingen ook al lang genoeg......

Maar goed, eerst maar in de bus vanaf Utrecht naar Bordeaux; leek mij slim want met korte benen heb je genoeg ruimte om toch comfortabel te reizen en zeker flink wat uren te slapen. Helaas mis gegokt, alles krap, veel licht aan in de bus, een chauffeur die zal te fluiten om zichzelf wakker te houden. Kortom: geen tweede keer. De TGV daarna was super en heel snel, dus toch een goed einde.

De 1e overnachting was in St Jean Pied de Port in l´Esprit du Chemin, geweldig leuk adres met lekker eten en veel gezellige mensen. kletsen over waar je vandaan komt en wat je gaat is altijd wel aan mij besteed. Het slapen met 8 personen op één kamer was wel weer even wennen....maar ik heb niemand horen snurken ( anderen blijkbaar wel, vreemd...)

Vanochtend onderweg naar Roncesvalles in Spanje, de Pyreneën over. Alles goed gegaan en vanavond naar de mis ( een primeur) en een met een beetje geluk krijg je hier ook nog eens de zegen mee van meneer pastoor.......