Beste leesvrienden,

Mijn tocht door Noord Spanje zit erop!!!! Vanochtend ben ik onder luid tromgeroffel en groepen cheerleaders Santiago ingehaald......... De praktijk had meer vandoen met industrieterreinen en vervelend hardrijdende automobilisten, maar mijn gevoel was wel bij het eerste. Na nog bijna een week de tanden op elkaar om Gallicië te doorkruisen ben ik vanochtend om 11 uur de kathedraal van Santiago binnen gegaan. Bijna onwerkelijke vreugde en trots had ik, toen ik mijn eindbestemming had bereikt.

Eerst nog even terug naar de voorafgaande week; deze was gevuld tot 100 km van het einde met de gebruikelijke routine. Tussen 6 en 7 uur vertrekken, praatje links en rechts en ´s avonds met de vast groep de avond doorbrengen. Weliswaar waren het niet altijd even makkelijke etappes maar de saamhoorigheid onder elkaar was groot en de band hecht. Bij het 100km punt voegen zich echter allerlei andere wandelaars/toeristen zich bij de wandelaars, het verkrijgen van het getuigschrift vraagt nl maar om 100 km. Vaak zijn het jongeren, die wel een biertje lusten ´s avonds, en ook ´s ochtendsvroeg luiddruchtig zijn; kortom die in staat zijn om binnen een dag het hele ritme te verstoren. Het werd meer een toeristisch evenement ( ook te merken aan de hoeveelheid voorzieningen), dan het pelgrimsgevoel van de weken ervoor.

Genoeg geklaag, Gallicië is zonder meer prachtig. Mooi groen, heuvelachtig, prachtige dorpjes en hele vriendelijke mensen. Het lopen verliep in een roes en de blaren, spierpijn en mijn opgezette knie waren weg!!! Hetbyzondere is dat de drukte van anderen, je wat meer op jezelf brengen. De loopuren waren vaak heerlijk rustig en de avondenin het teken van vroeg slapen.

Zo´n 3 dagen voor Santiago kreeg ik eindelijk het gevoel dat ik het ook definitief zou gaan volbrengen. Ik kan jullie verzekeren dat dat echt een heel gelukkig moment was. Vandaag was het dan ook daadwerkelijk zover, sommigen van jullie heb ik vandaag in de vroege ochtend aan de lijn gehad. Heel erg bedankt voor al jullie steun!!!

De laatste dagen in Spanje ga ik nog naar Finisterre (met de bus), het vroegere einde van de wereld om een aantal persoonlijke wensen te vervullen. Santiago is een geweldige stad en ook daar wil ik nog het e.e.a. bezichtigen. De komende dagen staan ook in het teken van het binnenhalen van de wandelaars die iets later gaan arriveren. Dit worden ook speciale momenten waar ik erg naar uit kijk.